dementie-sterven
Gevangen
in je eigen wereld, zoekend naar het licht, verbaasde,
soms boze ogen, geen herkenning van mijn gezicht.
Moe gestreden in dit leven,
moeilijk liefde kunnen geven.
Het voelt voor velen denk ik als een gemis,
veel verdriet ook,.....als ik me niet vergis.
Ogen bijna niet meer open:
handen zoekend op de tast,
kom maar, ik ben bij je en hou je hand nog even vast.
Soms roepend:
\'Zuster, help me toch\', verlangend naar je man, zei je
zacht
Nu reikend naar die andere hand die boven op je wacht.
Ga nu maar oma en pak die andere hand,
dan laat ik je los aan deze kant.........
monique
janssen
De Plezierige
Gedichtensite
|